ภายใต้คืนที่เงียบสงบ ท่ามกลางหมู่ดาวที่ส่องแสงเป็นประกายด้วยความหวังของหญิงผู้หนึ่ง เธอหวังว่าชีวิตน้อยๆที่กำลังจะลืมตาดูโลกในช่วงไม่กี่อึดใจนี้กำลังจะเกิดมาและเธอได้รอคอยสิ่งนั้นด้วยความอดทนและความรัก และในที่สุด “ฉันก็ได้ออกมาสูดอากาศเป็นครั้งแรก” ในคืนวันจันทร์ ที่ 20 กันยายน 2540 นั่นคือวันเกิดของฉัน ฉันจำได้ดี ฉันอาศัยอยู่ในบ้านหลังไม่เล็กและไม่ใหญ่ไปสำหรับครอบครัวของฉันซึ่งมีกันอยู่แค่ 4 คนในบ้าน 2 ชั้น เลขที่ 240 บ.ใหม่พัฒนา ต.ศรีวิไล อ.ศรีวิไล จ.บึงกาฬ ฉันมีพี่ที่ไม่ใช่พี่ชายซึ่งฉันเองก็ไม่ได้รังเกียจพี่สาวและฉันคิดว่ามีพี่สาวก็ดี เธอชื่อนางสาวอรุณทิพย์ แม่ชื่ออริสา พ่อชื่อธงชัย ก้อนทองแถม ส่วนฉันนะเหรอ ชื่อก็เหมือนกับคืนที่ฉันเกิดยังไงหล่ะ "ดารากร" แปลว่า “หมู่ดาวเคราะห์น้อยๆ”
 |
| http://board.bungkan.com |
ฉันเริ่มการศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนอนุบาลศรีวิไล และได้ใช้ชีวิตในช่วงวัยเด็กที่สนุกสนานที่นั่นมันเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษเพราะฉันได้รู้จักกับ “ฮีโร่” ของฉัน ซึ่งในตอนนั้นฉันได้ลงสมัครคณะกรรมการนักเรียน หมายเลขกลุ่มของพวกเราคือเลข 3 มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เลข 3 จะชนะการเลือกตั้ง เพราะไม่ใช่แค่เลขลำดับสุดท้ายเท่านั้นแต่พวกเราเป็นห้องลำดับที่ 3 ถึงอย่างไรพวกเราก็อยากจะชนะการเลือกตั้งครั้งนั้น พวกเราจึงได้ตัดสินใจเข้าร่วมโครงการ IYF (International Youth Fellowship) ที่นี่ทำให้ฉันได้กระโดดข้ามข้อจำกัดของตัวเองมันทำให้ฉันมั่นใจและในที่สุดพวกเราก็ชนะการเลือกตั้ง ซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยที่หมายเลข 3 จะชนะการเลือกตั้ง ฉันจึงอยากขอบคุณพระเยซูที่ทรงนำเราผ่านทาง IYF มันเป็นประสบการณ์ที่ฉันไม่มีวันลืม ตั้งแต่ตอนนั้น Jesus คือ ฮีโร่ในใจของฉัน และนั่นเป็นปีสุดท้ายที่ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วโรงเรียนประถม หลังจากนั้นฉันได้ไปสอบเข้าที่โรงเรียนบึงกาฬและเริ่มต้นใช้ชีวิตแบบเด็กมัธยมที่นั่น ฉันรู้สึกว่าฉันได้เติบโตมาอีกขั้นหนึ่งเพราะที่นี่เปลี่ยนแปลงตัวฉันเองหลายอย่าง สิ่งแวดล้อมใหม่ สังคมใหม่ที่ฉันจะได้เรียนรู้และก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นฉันปรารถนาที่จะได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยดีๆ สักที่ที่ทำให้ฉันก้าวไปข้างหน้าได้อย่างเต็มภาคภูมิ
นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ทำให้ฉันดำรงชีพอยู่บนโลกใบนี้ได้ก็คือ "อาหาร" ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับอาหารทุกคำที่ฉันบรรจงตักเข้าปากและค่อยๆ เคี้ยวมันอย่างใจเย็น รสชาดของมันค่อยๆ ซึมผ่านลิ้นของฉันอย่างช้าๆ ใช่! ไม่มีอะไรที่จะทำให้ฉันมีความสุขเท่ากับการกิน ไม่มีอีกแล้ว!! ถ้าคุณวางอาหารไว้ตรงหน้าฉัน ฉันก็จะทำให้มันหายไปราวกับใช้เวทมนต์เลยทีเดียว ทุกอย่างเลยจริงๆ ยิ่งได้ฟังเพลงที่ชอบคลอไปด้วยยิ่งทำให้รสชาดของอาหารดีขึ้นได้อีกอย่างไม่น่าเชื่อ ด้วยเพลงจังหวะ เบาๆ สบายๆ อย่าง Jazz หรือจังหวะสนุกๆ ชวนให้ครึกครื้นอย่าง Pop เองก็ดี และฉันก็มักจะคลื้มหลับไปทุกที นั่นจะเรียกว่า “งานอดิเรก” ได้หรือเปล่า ^^ ถ้าคุณถามว่า Idol ของฉันคือใคร ฉันก็จะบอกกับคุณว่า ฉันเป็นคนเรียบง่ายถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันยังหาตัวเองไม่พบอาจจะเป็นเพราะว่าฉันยังเด็ก และในสายตาของคนอื่นฉันไม่สมบูรณ์แบบเอาเสียเลย แต่ฉันก็พอใจที่ฉันเป็นแบบนี้ “การเป็นตัวของฉันเอง แรงบันดาลใจที่สร้างมาจากสิ่งเล็กๆ ในตัวของฉัน มันอาจจะเป็นสิ่งๆหนึ่งที่หลายคนไม่เคยสังเกตเห็นมัน แต่ฉันอยากจะสร้างตัวฉันขึ้นมาด้วยสิ่งที่ฉันมีและสิ่งที่ฉันเป็น” เพราะฉะนั้น คำว่า Idol จึงเป็นแค่คำๆหนึ่งที่ไม่สลักสำคัญอะไรมากมายสำหรับฉันเพราะฉันเชื่อว่าทุกคนมีข้อดีอยู่ในตัวเอง แต่ถ้าการสร้างแรงบันดาลใจมันเป็นสิ่งที่ยากสำหรับคุณ จะมี Idol ไว้ก็ไม่เลว
คลิกที่รูปเพื่อดาวน์โหลด
 |
| ขอบคุณรูปภาพจาก http://clickdesign.cc |
